Hindi namin inasahan na maililigtas pa si Jhed ng kanyang ama. Simula pala ng ipinanganak si Jhed, ay nag-aral muli ang ama nito. Pinag-aralan ang lahat na maaring lunas sa sakit nito.
Halos mag-iisang taon ding naratay si Jhed sa ospital. Walang malay at tanging mga tubo at swero lang ang nagiging dahilan ng kanyang buhay.
Masaya na kami doon, dahil alam namin na lumalaban si Jhed. At pagdating ng araw ay mababawi niya muli ang kanyang lakas.
Mali ang aking ginawa na tanggapin ang lahat at iwanan siya. Inakala ko na iyon ang magiging mabuti para sa kanya. Pero mali, dapat sinamahan ko siya hanggang sa dulo. At ngayon, nakapagdesisyon na ako. Kahit ano man ang magyari ay sasamahan ko na siya.
Hindi na ko makakapayag na may hahadlang pa sa amin. Even death. I will go beyond the boundary, just to be with him forever.
Sa aking pagpasok sa kanyang kwarto ay nakita ko na wala na ang mga tubo at swero. Nakarecover na siya. Anong saya ang aking naramdaman. Nakita ko siya na masaya at may ngiti sa mga mata.
"Hi, Jhed" sabi ko.
Nakita ko ang gulat sa kanyang mga mata. Nabitawan niya ng kamay ng babaeng hawak niya.
"Do you still remember me?" tanong ko sa kanya.
Nanatili siyang nakatulala ganon din ang babaeng nasa tabi niya.
Laking tuwa ko ng binigkas ni Jhed ang aking pangalan.
"Gene."
Thank God and he still remembers me.
_____________________________
PLEASE DON'T FORGET TO "LIKE" THE PAGE.
I hope you like the story. I'm not sure if I can still make the 3rd sequel. Your feedback will be so much appreciated. You can visit the OFFICIAL WALANG PAMAGAT FAN PAGE,
just click this:
or Walang Pamagat Group
just click this:
Thank you for all the feedbacks.
*RHED*
You can also check the most viewed story on my blog page, just click the link below:
Watch the teaser below:
No comments:
Post a Comment