Here are the comments for:

"Tumulo po ang luha ko sa istoryang ito... sana po ay basahin nyo din po...

2 thumbs up po!!!!!"

Lia Magallanes

"i love it"

Leo Delos Santos

"britz update mo aq kng my su2nod pa huh?? i rily lyk da story..;)"

Jlynn Arceno

"un oh.. bitin ako waha! at na dc ako kanina ha... natawa ako :D"

Gelli Ace

"as usual, yet it was also the beautiful story! I configured :))"

Chiee Takaku

"kylan release ng chapter 2?? "

Phoebe Bernadas Blancaflor

"kelan yung kasunod neto britz?.. andun pa din ba si mam mendoza?"

Jay Ar Valena

"i like the twist of your story..hahahaha im sure my mk relate jan..:)"

Anonymous

     January 27, 2011 9:40 PM

Thank u guys,,, :)

Click the link below to view story:

"BOUNDARY"

Boundary: Chapter Seven

"Meeting the Boundary"

Dali-dali kaming pumasok sa loob ng kwarto ni Jhed. At sa aming pagpasok ay pagluha ng aming mga mata ang aming nagawa.

********

Ang masilayan si Sophie sa mga huling sandali ay ang pinakamagandang bagay na nakita ng aking mga mata. Sa kanyang pag-alis ay binuksan ko ang sulat na kanyang ibinigay sa akin. Ang akala niya ay nakaalis na ako papuntang states.

"Jhed,

I just want you to know that I Love You. At sa'yong pag-alis ay gusto kong malaman mo na tanggap ko ang iyong desisyon. Alam ko na ang pag-alis mo ay ang iyong ikasasaya. I just want you to remember, that you will always have a special place in my heart. Kung nasaan ka man ngayon sana ay maging masaya ka. I love you.

Sophie"

Naging magaan ang pakiramdam ko ng mabasa ang sulat ni Sophie. Dumulas sa aking mahihinang kamay ang sulat niya. Pinikit ko ang aking mata. Bumalot ang dilim sa buong paligid. And I'm ready to take my journey now, beyond the boundary.

********

Pinulot ni Karen, ang nalaglag na sulat sa sahig, akala niya ay nagpahinga lang ang kanyang pasyente. Hindi sinasadya ay nabasa niya ang sulat. Tinignan niya ang walang malay na pasyente. Makalipas ang ilang segundo ng katahimikan ay tanging nasambit niya lang ay, "Makakapagpahinga na rin po kayo Sir Jhed." tumulo ang luha sa kanyang mga mata at tinawag niya na ang Mama nito at si Sophia.

********

"Breaking Boundaries"

Your comments will be so much appreciated.

Visit:

Walang Pamagat Fan Page

and please leave a comment.

You can also leave a comment here.

Thank you.

Rhed.

Boundary: Chapter Six

"The Questions"

"Sophia! Sophia! Sophia!" tawag ng mama ko."Anak, ano ang nangyari sayo! Buksan mo ang pinto! Sophia!" Sigaw ng mama ko habang kinakalampag ang pintuan ng aking kwarto.

Ang sakit ng likod ko. Nalaglag ako sa aking kama. Nanaginip na naman ako.

"Anak! Ayos ko lang ba?" Tanong ng mama ko. Sumagot ako agad, habang pabalik sa aking higaan.

"Ayos lang po ako, ma! Nalaglag lang po ako sa kama. Tulog po muna ulit ako!"

Tumawa siya, "Akala ko kung ano na ang nangyari sa'yo. Sige, maaga pa naman. Matulog ka muna ulit!" sabi niya.

Habang binabawi ko ang aking antok, ay hindi ko makalimutan ang aking panaginip. Hindi ko alam na tumulo na pala ang luha ko. Naalala ko si Jhed. Gusto ko siyang makausap. Tumayo ako at umisip ng paraan kung paano ko siya makakausap.

"Sophia, si Karen to? Busy ka ba? Pede ba tayong magkita?" isang mensahe ang natanggap ko. Wala akong kilala na Karen. Kaya hindi ko ito pinansin Nagpatuloy ako sa pagsusulat. Makalipas ang ilang minuto. Nagtext muli siya,

"Gagawin ko to para kay Jhed, Sophia. Pede ba tayo mag-usap?" Hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko nung sinabi niya na para kay Jhed ang dahilan. Hindi na ko nag-usisa pa,  pumayag agad akong makipagkita sa kanya.

Nagkita kami ni Karen. Siya pala yung babaeng nagpunta sa skul na kinausap ni Ms. Mendoza. Hindi ko na sinayang ang oras, tinanong ko siya kung nasaan si Jhed. Tumingin siya sa akin ng walang reaksyon, 

"Antayin na lang natin yung mommy niya, parating na 'yon." Gulong-gulo ako sa kanyang sagot, halo-halong emosyon ang aking naramdaman.

Takot at kaba. Dahil bakit kailangan ang mama pa ni Jhed ang kumausap sa akin. Saya. Dahil sa mga oras na ito ay nabuhayan ako ng pag-asa na maari pang andito si Jhed. Maaari ko pa siyang makita.

Nagtanong ulit ako. "Akala ko ba, nasa states ang mama niya, at akala ko kinuha na.." pinutol ni Karen ang aking pagsasalita.

"Andyan na ang Mama ni Jhed." Nang makita ko ang mama ni Jhed, ay ngiti ang isinalubong nito sa akin, napakaganda ng mama niya.

"Siya po si Sophia." sabi ni Karen.

"Nice meeting you, mam." Ang sabi ko. Ngumiti lamang siya at ibinaling ang atensyon kay Karen.

"Mauna ka na sa bahay, andyan na ang sasakyan sa labas, inaantay ka na ni Jhed." Malumanay na sabi niya kay Karen. Tumango lamang ito at ngumiti sa kanya.

Hindi ko na siya tinignan dahil namuo na ang luha sa aking mga mata. Hindi ko na napigilan ang lumuha. Ang sakit na malaman na ang taong matagal mo nang inaantay ay hindi pala ikaw ang kailangan. Hinawakan ng mama ni Jhed ang aking mga kamay, at sinabing,

"Sophia, do you remember what you told Jhed?" Hindi ako nakasagot at tumulo lang ang luha sa aking mga mata.

"You told Jhed that life is a matter of acceptance. You thought him how to accept things so that he could be happy. And he did it. He did it for you, and now, Jhed will tell you the same thing, to accept all the things that is happening now, and you should not ask why." Niyakap niya ako nang mahigpit at patuloy na tumulo ang aking mga luha. Kinausap ako ng mama ni Jhed.

Naisip ko na mahirap talagang tanggapin ang isang bagay na magiging dahilan ng sugat sa iyong puso. Tama nga si Jhed, "Life Sucks!" Walang pedeng mag-kontrol sa ating buhay. Kahit anong ganda ng patakbo mo sa buhay, kung lubak-lubak naman ang daan, wala ka ding mahihita. Masasaktan at masasaktan ka pa din. We should just enjoy the ride no matter what the road is. Because for us to be happy it doesn't mean that we should accept everything. It's true that life is a matter of acceptance, but to be happy is a choice. Tulad ng ginawa ni Jhed, he chose to be happy. At kung nasaan man siya ngayon sana ay masaya siya.

Sa huling pagkakataon ay hiniling ko na sana ay makita ko si Jhed, pumayag naman ang kanyang mama. 

Nang makita ko siya ay namuo ang aking mga luha sa mata, ayokong makita niya na nasasaktan ako. Ayoko niya akong makitang naluha. Kailangan kong ipakita sa kanya na tanggap ko na ang lahat, at hindi niya ako dapat isipin. Andun si Karen, sa kanyang tabi. Ngumiti ito sa akin. Nginitian ko din siya. Hindi ko alam kung saan ako magsisimula, nakatingin lang sa akin si Jhed. Sa kanyang pagtingin ay hindi ko na napigilan ang pagpatak ng aking mga luha. Nagsalita siya ng malumanay,

"Sophie. Naaalala mo pa ba nung tinanong kita kung ayos lang ba sa'yo kung masasaktan ka?"

Hindi ako makatingin sa kanyang mga mata, tumango lang ako.

"Sumagot ka, sabi mo ayaw mong masaktan." Naramdaman ko sa kanyang boses na pinipigilan niya rin ang pagtulo ng mga luha sa kanyang mga mata. Hindi ko alam kung ano ang pakiramdam ko nung oras na 'yun, gusto ko siyang yakapin pero sobrang bigat ng pakiramdam ko, kung maari nga lang na pigilan ko na ang pagtibok ng puso ko ay ginawa ko na.

"Ayaw kitang masaktan, kaya hindi ko sinabi sa'yo. Ayaw kitang masaktan kaya hindi ko hinayaan na mahalin mo ako. Ayaw kitang masaktan dahil mahal kita." Tumulo ang mga luha sa kanyang mga mata, lumapit ako at niyakap ko siya nang mahigpit.

"Ikaw lang ang inaantay ko, Sophie! Mahal na mahal kita pero alam ko na hanggang dito lang itong nararamdaman ko." Mahigpit din ang mga yakap niya sa akin. Sa pagyakap niya ay nakakuha ako ng lakas para makapagsalita,

"Alam kong mas nahihirapan ka. Naiintidihan ko kung bakit hindi mo sinabi sa akin. Huwag kang mag-alala at tanggap ko na. Mas naiintindihan na kita ngayon." Binulong ko sa kanyang mga tenga. Mahigpit na yakap ang kanyang mga sagot. Kitang-kita ko sa kanya na nahihirapan siya sa kanyang sitwasyon, at hindi ko kayang nakikita siya ng ganon. Minabuti ko na rin na umalis para makapagpahinga siya. Ngayon malinaw na sa akin ang lahat. Wala nang bumabagabag sa aking isip. At alam kong malalampasan ko ang sakit na ito. Bago ako umalis, ay inabot ko ang sulat na ginawa ko sa kanya kanina bago makipagkita kay Karen. Tinanggap niya ito ng may mga ngiti sa mata. Mabigat sa akin ang pag-alis ngunit iyon ang tama at isa ito sa paraan ng pagtanggap. Iniwan ko silang dalawa sa loob ni Karen. May mga saya sa tinig ni Jhed sa aking pag-alis,

"Mag-iingat ka lagi, Sophie!".

Lumingon ako, "Sophia! Jhed!" ang pabiro kong sabi. Naghiwalay kami na may mga ngiti sa mata.

Sa aking paglabas ay nakita ko ang mama ni Jhed, inaantay niya pala akong lumabas. Niyakap niya ako ng mahigpit at nagpasalamat.

"Binigyan mo ng kulay ang buhay ng anak ko. Maraming salamat, Sophia!" bulong niya sa aking mga tenga. Niyakap ko din siya ng mahigpit.

Makalipas ang ilang minuto, ay biglang lumabas si Karen sa labas ng kwarto. Tarantang-taranta ito at nagsabing,

"MAM! Si Jhed!!!"

Boundary: Chapter Seven

Boundary: Chapter Five

"Candle"

Ilang araw pa ang lumipas at hindi pumasok si Jhed. Hindi alam ng mga kaklase namin kung saan siya nakatira. Loner kasi si Jhed minsan. Sinubukan ko ng itanong ang kanilang address sa school pero ayaw naman nilang magbigay ng information. Sa tuwing tinatanong nila ako kung bakit ko kinukuha ay wala naman akong mabigay na maayos na rason, mas lalo na kapag tinatanong nila ako kung kaanu-ano ko ba daw si Jhed, ngiti lang ang nasasagot ko.

Hindi kumpleto ang araw ko sa klase 'pag wala siya. Nakakatamad pumasok, walang gana. Minsan nga parang nagiging loner na din ako. Naaalaa ko 'yung mga kakulitan niya, na kapag inaantok ako sa klase eh binabato niya ko ng papel sa mukha at tatapakan ko naman ang paa niya hanggang sa mahuli na kami ni Ms. Mendoza sa kakulitan namin. Siguro nga, may iba na akong nararamdaman para sa kanya, pero hindi ko lang alam kung ano naman ang tingin niya sa akin. Mahirap lumugar sa buhay ng isang tao kung hindi mo alam kung saan ka niya inilugar. Basta ang alam ko mahal ko na siya, wala na akong pakialam kung ano man ang tingin niya sa akin. Kailngan ko na siyang makita, kailangan ko siyang makausap. Kailangan niyang malaman. At wala akong paki-alam kung ako ang magsasabi. Falling inlove with him is the thing I did not expected and loving him is the thing I could not stop, even if I tried.

"Excuse me, Ms. Mendoza?" animoy boses ng anghel ang narinig ko. Nang makita ko ang nagsalita ay isang babae ang bumungad sa amin. Ang mga kaklase kong lalaki ay agad nagbulong-bulongan.

"'Yan ata ang girlfriend ni Jhed, pare. Ang ganda no?" sabi ng isa kong kaklase. "Ganda nga, pare! Silent killer pala to si Jhed!" sagot nung isa.Nang marinig ko yon ay parang nagpantig ang aking mga tenga at hindi ko napilitang sumabat sa kanilang usapan."Pano kayo nakakasigurado kung girlfriend nga yan ni Jhed? Sinabi ba niya sa inyo? Malay niyo, kapatid, pinsan, kaibigan o malayong kamag-anak! Atsaka hindi naman siya masyadong maganda!" 

Sumagot ang kaklase ko na tumayo pa at tumabi sa aking upuan, ginaya pa ang aking upo, "Eh, bakit parang galit ka Sophia! Bakit? Nagseselos ka ba? Syota mo ba si Jhed? Kayo ba ni Jhed?" tanong niya gaya-gaya ang tono ng pananalita ko. Natameme ako, hindi ko alam kung ano ang isasagot ko. Lalo pa akong naubusan ng sasabihin ng makita ko ang babae iyon na nakatingin sa akin. Hindi ko alam kung ano ang dapat na maging reaksyon ko, maya-maya ay ngumiti siya sa akin. Hindi ko sinuklian ang kanyang ngiti kundi isang tingin na parang nagsasabi na kilala ba kita! Nagkakantyawan na sa loob ng klase, kaya inalok na lang ni Ms. Mendoza na pumunta sa faculty ang babae. Himala at hindi nagalit si Mam sa amin, kahit na halos lahat ng lalaki ay umaarte na parang inuuubo at may sakit.

"Mam, inuubo po ako pede niyo po ba akong ipagamot sa bisita niyo!" sabi ng isa, sabay ubo ulit at tawa. "

Tirador pala ng Nursing Student si Jhed." sabi nung isa.

Habang nagkakasiyahan sila, ako naman ay parang kandila na nauupos sa aking kinauupuan.

Makalipas ang ilang minuto ay bumalik na din agad si Mam.

"Mam? Ano po ang nangyari sa inyo?" tanong ng isa kong kaklase.

Habang pinupunasan ni mam ang kanyang salamin ay sumagot ito, "Biglang lumakas ang hangin pagpasok ko, at ang daming alikabok sa koridor, pumasok lahat sa mga mata ko. Napuwing ako!" Ang iba ay pinigilan ang mga tawa, ang iba naman ay nagbulong-bulongan, "Buti nga! Nakabawi din tayo!"

"Kaya pala mapula mam, ang mga mata niyo." sabi ng isa ko pang kaklase, at nag-dirty finger pagtalikod nito. Natawa kaming lahat, pinigilan lang namin. Pero ang saya na naramdaman ko ay biglang nawala na parang bula,

"By the way class, Jhed Serrano will not attend my class anymore. Kinuha na siya ng parents niya from states dun na daw ipagpapatuloy ang pag-aaral niya. Which is good for him." sabi niya at bumalik sa kanyang mesa at nagpatuloy ng klase.

Sa narinig ko, ang daming katanungan ang pumasok sa isip ko? Una, bakit hindi nagpaalam si Jhed sa akin? Pangalawa, bakit hindi niya sinabi na may nagmamay-ari na ng puso niya? Pangatlo, Paano na ako?" Pakiramdam ko ay magkakasakit ako, parang tumigil sa pagpintig ang puso ko. Ang sakit. Kung kelan handa na akong sabihin kung ano ang nararamdaman ko saka ko naman malalaman ang lahat ng ito. Kung isang kandila akong nauupos kanina ngayon isa na kong kandila na walang sindi, walang liwanag.

Ang sarap ng hangin sa lugar na kinatatayuan ko ngayon. Wala ni kahit na sinong tao. Tanging ako lang, ang hangin, ang mga damo sa paligid. Kitang-kita ko ang pagitan ng langit, dagat, at lupa. Ramdam na ramdam ko ang hangin na dumadampi sa aking mga mukha, sa aking buong katawan. Itinaas ko ang aking mga kamay. Ang pakiramdam ko ako ay lumilipad. Hindi ko alam kung nasaan ako at ayoko ng lisanin ang lugar na ito. Kung ako ay nananaginip ay ayoko ng magising. Habang dinadama ko ang ihip na hangin ay may natanaw ako, isang taong alam kong matagal ko nang inaantay. Habang umiihip ang hangin ay unti-unti namang lumiliwanag ang kanyang katauhan. Sobrang layo niya sa akin. Gusto kong lumapit ngunit nasa hangganan ako ng pagitan ng langit, dagat at lupa. Gusto ko siyang lapitan ngunit paano. Hindi ko magawang lumapit dahil walang daan. Ngunit kung walang daan, paano siya nakapunta sa kabilang dulo. There is no bundary betwen the two of us. Kailangan ko lang malaman kung paano at saan ang patungo sa kanya. At kung ang tanging paraan ay tumalon mula sa aking kinatatayuan ay gagawin ko, makapiling ko lang siya.

Isang malakas na ingay ang bumasag sa katahimikan.

Boundary: Chapter Six

Boundary: Chapter Four

"The Lie"

"Sophie," tawag ni Jhed.

"S-O-P-H-I-A! SOPHIA!!! It's not Sophie!!! Ilang beses ko bang sasabihin sa'yo 'yan! Jhed!" ang sabi ko.

Sumagot siya, "Mas komportable akong tawagin kang Sophie saka....." 

"Kung komportable ka ako hindi!" sabi ko.Tinignan niya lang ako. "..pero dahil close na tayo, sige Okay lang." Patuloy ko.

Ngumiti siya. Tumayo siya sa aming inuupuan at sinabing, "Alam mo, ayoko ng nagkakaroon ng taong malapit sa akin bukod sa pamilya ko kasi takot ako masaktan."

Nagulat ako sa kanyang naging reaksyon at hindi ko naiwasang magtanong kung bakit. Humarap siya sa akin at lumapit, "Sophie? Ayos lang ba sa'yo kung masasaktan ka?" tanong niya.

Nag-isip ako, at tinignan ko siya, "Sino ba naman ang gustong masaktan sa mundong ito. Syempre, ayoko!" sagot ko.

Sumagot siya agad, "Edi, sinagot mo rin 'yung tanong mo sa akin, kung bakit ayokong masaktan. Kung ayaw mo, symepre ayaw ko din!"

Hindi ko maintindihan kung ano ang gusto niyang sabihin. Minsan nga sa sobrang lalim niya, pakiramdam ko nalulunod na ko. Natameme na lang ako at inisip kung ano nga ba ang nasabi ko. Naglakad-lakad kami at nagkwentuhan ng bigla siyang nagtanong,

"Am I weird?" 

Tumigil ako sa paglalakad at tinignan ko siya, "Yes you are!" sagot ko. Nagpatuloy siya sa paglalakad at iniwan ako sa aking kinatatayuan,

"I'm sorry!" sabi niya.

"You don't have to say sorry. That's what you are, siguro talagang may mga tao lang sa mundo na katulad  mo. EMO!!!! " Inunahan ko siya sa paglalakad. Humarap ako sa kanya at sinabing "Rock and Roll!!" Tumawa siya. 

Habang tumatakbo ang araw, naging mas malapit kami. Marami akong tanong na gustong itanong sa kanya, pero hindi ko alam kung paano sisimulan. Kapag kasama ko siya, nawawala lahat ng bumabagabag sa isip ko, masaya ako kapag kasama ko siya. At dahil sa kakaisip ko sa kanya, eto, tinanghali ako ng gising. AYOKONG MAG-SUMMER CLASS!

Dali-dali akong umalis ng bahay. At hindi ko alam kung pinaglalaruan ba ko ng panahon. Umalis ako na maganda ang sikat ng araw, at hindi ko alam kung galit ba sakin ang mundo, dahil pagdating ko sa University ay biglang dumilim ang langit. At hindi nagtagal ay bumuhos na nga ang ulan. Parang gustong kong sabayan ng pag-iyak ang buhos nito. Hindi ko alam kung paano ako pupunta sa aming klase, walang nadaang sasakyan, at lalo akong mala-late kung aantayin ko pa. At bad trip yung isang kotse, ang bilis magmaneho muntik na kong matalsikan ng putik. Buti na lang nakaiwas ako.

May naisip ako, nagpunta ako sa likod ng guard house, luminga-linga at ng nasigurado kong walang tao....

...nag "sun dance" ako. Mga tatlong beses ko ginawa iyon..

Pero...

..sa ginawa ko, lalong lumakas ang buhos ng ulan. Nasayang lang ang oras ko. Sinugod ko na lang ang ulan tutal medyo malapit lang naman ang building ng aming klase. Nagpalipat-lipat ako sa silong ng mga puno at laking gulat ko ng makita ko si Jhed at papalapit din sa aking kinatatayuan.

"Hi, late na tayo!" bungad niya sa akin habang nakasaklob ang kanyang jacket sa kanyang ulo. Ngumiti lang ako, para kasing nag-iba ang pakiramdam ko nung makita ko siya.

"Tara na!" sabi niya. Hinila niya ako, itinalukbong niya ang dalang jacket sa aming dalawa. At sinugod namin ang ulan. Sa aming pagtakbo, tanging pintig ng puso ko ang naririnig ko. Hindi ko pansin ang buhos ng ulan. Kung maari nga lang sana na lakarin na lang namin at huwag tumakbo para bumagal ang oras ay hiniling ko na. Huminto kami sa tapat ng library at nagpahinga ng sandali.  Pumasok sa loob ng library si Jhed at may kukunin lang daw siya. Hindi na ako sumama dahil medyo basa na din ako. Makalipas ang ilang minuto ay lumabas ang librarian.

"Hi, Ikaw ba si Sophie?" tanong niya.

"Sophia po ang pangalan ko mam." ang sagot ko.

Nagtaka siya, at sinabing "Huh? eh, wala ka bang nakitang ibang babae dito. Nakisuyo kasi yung isang estudyante na ibigay ko daw tong payong dun sa Sophie. Ang sabi niya ay andito lang daw sa labas."

Naalala ko si Jhed. "Nasaan na po siya?" tanong ko habang nakatingin sa loob ng library at hinanap siya.

"Umalis na! Nanghiram siya ng payong sa akin, tapos nung kinuha ko yung payong e pagbalik ko nagmamadali na siya at may kausap sa cellphone. Parang may emergency. Basang - basa pa naman ang bata." sabi ng librarian habang hawak-hawak ang payong at naghahanap ng ibang tao doon.

Nagtanong ako, "Hindi po ba niya sinabi kung saan siya pupunta?"

Lumapit sa aking librarian at inabot ang payong, "Sophie o Sophia, o kung ano man kunin mo na 'tong payong, isoli mo na lang sakin bago magtanghali. Kung may problema kayong dalawa ng nobyo mo, pag-usapan niyo na lang 'yan. Baka naman talagang may importanteng gagawin. Sige na, umalis ka na habang mahina pa ang tila ng ulan."

Natulala ako sa sinabi niya, "boyfriend." Natawa lang ako, at hindi na umimik. Umalis na ako bago lumakas ang buhos ng ulan. Habang naglalakad ay 'di mawala sa isip ko ang sinabi ng librarian, natatawa lang talaga ako. Inisip ko na sana nasa room si Jhed at ginud time lang ako.

Pagdating ko ng klase ang mga tao ay animo'y parang mga daga na kapag wala ang pusa ay nagsasaya. Wala si Mam. Nasa meeting daw. Agad kong tinignan ang upuan ni Jhed, hiniling ko na sana ay nandun siya, pero kahit anino niya ay hindi ko nakita. Nakakatuwa nga at sa ilang buwan naming pagkakasama eh hindi ko man lang alam ang cellphone number niya, hindi ko tuloy alam kung paano ko siya makokontak.

Lumipas ang tatlong araw at hindi pumasok si Jhed, ang sabi sa 'kin ng tropa niya, may isang babae daw na pumunta sa campus noong nakaraang araw, pinasabi daw na hindi pa makakapasok si Jhed dahil may kailangan daw ayusin. Ang usap-usapan sa campus e, syota daw ni Jhed yun na galing ibang bansa, may nagsabing kapatid, pinsan kaibigan at kung anu-ano pa! Kung sino man siya, ayokong alamin, dahil nang nalaman ko ang balitang iyon ay may kung anong bagay na bumaon sa puso ko, na para bang pinigil ang pagtibok nito.

I hope he is okay. I hope he did not hide anything to me. Sana hindi kasingungalingan ang Jhed na nakilala ko.

Boundary: Chapter Five

Boundary: Chapter Three

"Life"

"Sophia! Sophia!" Tawag ng mama ko.

"Kumain ka na ng hapunan, anong oras na?" patuloy niya.

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o maiinis, ginising ako ng mama ko habang nasa kalagitnaan ako ng aking panaginip. Naglaho sa isang iglap ang lahat. Nawalang parang bula ang lahat ng nasa panaginip ko. Sino ba yung taong iyon? Bakit iba ang naramdaman ko? Well, I don't believe in dreamland! Bumangon ako at kumain at natulog ulit.

Naging normal ang lahat sa University, ang ayoko lang sa lahat ay ang Group Dynamics. Bukod sa katabi ko sa upuan si Jhed, ayoko pa ang prof. 1st subject kaya nakakawalang gana talaga kung ang araw mo ay masisimulan ng ganito.

"Sophia Dominguez." sabi ni Ms. Mendoza."Where you will find the genuine happiness?"

Sino kaya ang napanaginipan ko?

"Sophia!" ulit niya. Kinalabit ako ni Jhed, kinuha niya ang atensyon ko. Lumilipad kasi ang isip ko.

"Pinag-rerecite ka ni mam," sabi niya.

"Yes, ma'am." sagot ko.

"What?!!!!!" sigaw niya, "Did you hear my question?"

Si Ms. Mendoza ang professor na hindi naguulit ng tanong. Wala akong masagot. Nilapit ni Jhed ng palihim ang kanyang upuan sa akin at bumulong...

"Saan mo daw makikita ang kasiyahan?"

"Mr. Serrano! Do you have something in your mind that you want to share?" sabi ni Ms. Mendoza.

Bago pa man, magisa si Jhed, at umisip ng sasabihin, sinagot ko agad ang kanyang tanong,

"Genuine happiness is right inside us. If we will learned to accept everything that is happening in this world, we will find it. We should stop asking "Why?" because life is a matter of acceptance."

Binalot ng katahimikan ang apat na sulok ng kwarto, nang biglang magsalita si Jhed,

"Can you accept a thing even if that would be the reason of your sorrow?" tanong ni Jhed, at tumingin ako sa kanya.

"How will you feel happy if acceptance will lead you to your boundary?" Patuloy niya at pagkapatos ay tumingin siya sa akin.

"Life is not a matter of acceptance, Sophie! Life sucks! If you accept everything in this world without asking why, then, you're digging your own grave of misery!" sabi niya.

Hindi ko alam kung ano ang gusto niyang ipahiwatig, pero nakita ko sa kanyang mga mata ang lalim ng galit niya sa buhay.

"Don't blame life if you can't accept what is happening to you right now! God gave this to us, and if you think that life is not working with you, well, you must think if you are driving your life on the right way. Life depends on its driver, so drive your life on the right track." sabi ko. Hindi ko inalis ang tingin ko sa kanya at ganon din siya. Wala nang nagsalita pa. Binasag ni Ms. Mendoza ang katahimikan.

"Both of you have a point. There is no right answer on that question, because nobody in this world can dictate how will you be happy. Your happiness maybe the solitude of somebody. We have different perspective, there is no right way in driving your life, because once you choose a way, it only means one thing, the way you choose is your happiness."

Nanatili ang katahimikan sa loob ng kwarto. Umupo si Ms. Mendoza sa kanyang mesa. Nagpatuloy siya sa klase. Si Jhed ay walang reaksyon at nanatiling tahimik habang ako ay lumilipad ang isip. Anong meron si Jhed at bakit ganon ang pananaw niya sa buhay?

Hindi ko napigilan ang aking sarili kaya pagkatapos ng aming klase ay kinausap ko siya. Tinanong ko kung may problema ba siya? Humingi lang siya ng paumanhin sa akin sa nangyari kanina. Sabi niya, ayos lang siya walang problema, ganon lang talaga siya. Malalim mag-isip. At wala na pa siyang ibang sinabi.

Naging interesado ako sa kanya. Bihira lang kasi akong makakilala ng isang tao na kakaiba ang pananaw sa buhay. Madalas na rin kaming nagkakasama, at nalaman ko na TALAGANG MAKULIT LANG SIYA!

Boundary: Chapter Four

Boundary: Chapter Two

"Serendipity"

Nagulat ako sa kanyang ikinilos. Para siyang isang leon na biglang naging kuting. Tinignan ko lang ang kamay niya. I asked him,

"How did you know my name?"

Ngumiti lang siya. "Naniniwala ka ba sa soulmate. Sabi kasi dati noong nagpahula ako "Sophia" daw ang pangalan ng soulmate ko. Noong tinanong ko siya kung paano ko malalaman na si "Sophia" na ang nasa harapan ko, mararamdaman ko na lang daw 'yon. At alam ko ikaw na 'yon." paliwanag niya.

Korny. Ano tingin niya sa 'kin maniniwala ako?

"Naniniwala ka ba sa Reincarnation?" tanong ko naman.

Sumagot siya agad ng "Oo!" at umupo. Nilapit niya ang kanyang upuan sa akin at parang interasadong-interasado sa sasabihin ko.

"Sabi kasi sa 'kin ng kapitbahay naming na reincarnate eh kilala niya daw kung sino ako 100 years ago. Sabi niya isa daw akong prinsesa at mahilig daw ako sa mga aso. At may aso daw akong paboritong-paborito..."

Nanatili siyang nakatingin sa akin at nakikinig.

"Sabi niya makikita ko daw ulit ang asong iyon, sa ibang katauhan. Tinanong ko siya kung paano ko siya makikilala. Sabi niya, dahil aso nga daw, kusa daw lalapit sa akin iyon at magpapakilala." Ngumiti ako, at nagpatuloy. "Sabi niya, Jhed daw ang pangalan ng aso, and I think I already met him!" Tinaasan ko siya ng kilay at tinulak papalayo sa akin.

"Alam ko na nakasulat sa damit ko ang pangalan ko. I'm not a slut!" sabi ko. 

Wala siyang ibang reaksyon, inayos niya ang kanyang upuan at kinausap ang lalaking nasa kabilang gilid niya. Tinalukuran niya ako. Tumayo ako at umalis. Humanap ako ng ibang upuan. At kung maaari ko lang ibalik ang oras hindi ko gagawin ang pag-alis, kasi nga, wala ng bakante. I have no choice but to go back.

"O, bakit ka bumalik?" tanong niya.

Hindi ako sumagot. 

"Bumalik ka, kasi namiss mo agad ako."  sabi niya, sabay kindat.

Sumagot agad ako. "You wish!" Sa kanyang pagkindat eh parang may kung ano akong naramdam. Lalo ata akong nainis. Ewan ko ba. Binaling ko ang tingin sa ibang direksyon at maya-maya din ay dumating na si Ms. Mendoza, biglang nagpaalam si Jhed sa kanya at lumabas. At another 100 years ang lumipas.

Matapos ang klase namin sa Group Dynamics ay hindi na kami muling nagkatabi. Sinisigurado ko na malayo ako sa kanya. Pero hindi na naman ako naiirita o naiinis. Sa gitna ng klase namin, minsan ay palihim ko siyang tinitignan. Wala lang 'yon sa akin , gusto ko lang malaman kung tinitignan niya rin ako... 

Nagpatuloy ang araw ko sa University. Nagkaroon ako ng mga bagong kaibigan. At hindi ko nga lang alam kung bakit sa lahat ng subject ay kasama ko ang asungot. Natapos ang first week ko sa University, dumeretso agad ako sa bahay, sa aking kwarto, naghilamos, nagpalit ng damit, nahiga sa kama at natulog.

Ginising ako ng mama ko, alas-9 ng gabi. May bisita daw ako. Tinanong ko kung kilala niya, hindi daw at nakalimutan niyang tanungin ang pangalan.Kakaiba rin ito si mama, pano pala kung magnanakaw 'yon papapasukin niya na lang bigla. Bagong lipat lang kami at wala naman akong inaasahang bisita. Wala pa naman sa mga kaklase ko ang nakakalam ng aming bahay. Nag-ayos ako at nagpalit ng damit. Iniisip ko pa rin kung sino ang nag-aantay sa akin. Pagkatapos kong mag-ayos ay bumaba ako. Nang makita ko siya ay tumigil ang ikot ng mundo ko. 

Dumating na ang taong matagal kong hinihintay.

Boundary: Chapter 3

Boundary: Chapter One

"Bad Day"

"Ok ka lang?" 

Ayan ang unang tanong ko sa kanya ng una ko siyang makita.Nakatulala siya sa akin. He was mesmerized. I think he is weird. Maraming nakasabit na mga silver jewelries sa katawan niya, meron sa leeg, sa bewang,at sa braso. May hikaw sa kaliwang tenga, pati sa dila. Rakista. Ang porma niya ay hindi naman pangit sa paningin. Astig nga kung iisipin.

"Are you new here?" Tanong niya habang malagkit ang mga tingin sa akin.

Sumagot ako na parang naiilang. "Yup! I'm looking for.. "

"Me?"  sabi niya, sabay ngiti at tinignan niya ko sa aking mga mata.

"Excuse me? If you think your cute? Then your NOT!  So if you don't mind, can you please get out of my way!"  sabi ko sabay talikod sa kanya. At hindi pa ako nakakalayo ay nagsalita siya,

"You know what, you are beautiful, lalo na sa malapitan. Pero sana h'wag ka na lang tatalikod kasi, turn off, nagtae yung pula mong ballpen napunta lahat sa pants mo." Sabi niya habang nakaturo ang kamay sa aking pants at natawa.

Hindi ko na nakuhang humarap pa. Dinalangin ko na sana bagsakan siya ng kisame at mapitpit sa sahig ng pino, ng pinong-pino! Hinanap ko ang pinaka malapit na rest room at nang makita ko ang sign, pumasok agad ako. Mabuti na lang at walang tao, pumasok ako sa cubicle. Tinignan ko ang suot kong pantalon. I really felt the adrenalin goes to my vein, gusto ko siyang balikan at kung hindi pa siya napitpit ng kisame ay dudurugin ko naman siya nang buong lakas ko. Wala namang kahit anong marka sa pants ko. Pinagtripan niya ko! Agad akong lumabas ng rest room.

Ang adrenalin rush na naramdaman ko ay napalitan ng ibang pakiramdam. Alam kong namula akong bigla at parang gusto kong kainin ako ng mundo sa kinatatayuan ko. Hindi ko alam ang gagawin ko.

"Shit! bakit may babae dito!" Sigaw ng isang lalaking gulat na gulat na hindi alam kung ano ang gagawin habang nakatayo sa urinal. Ang nasa isip ko bakit siya nandito at bakit may urinal. May mga lalaki na din sa loob at lahat sila ay nakatingin sa akin. Wala na akong iba pang nagawa.

"Sorry, akala ko restroom ng girls, sorry.. " hiyang-hiya ako at dahang-dahang umalis palabas.

Naiwan ang mga lalaki sa loob na nagtatawanan. Ang unang araw ko sa University ay ang pinakamalas na araw sa buong buhay ko. Pinakamalas dahil sa ugok na 'yun.

Hinanap ko ang kwarto ng unang klase ko. Room - 401, Ms. Mendoza. Group Dynamics. Nang makita ko ang room, sinilip  ko muna kung may tao, sobrang tahimik kasi. Nakita ko ang isang matandang babae na nakatayo sa unahan ng klase,  at nakahalukipkip ang mga braso. Isa lang ang pumasok sa isipan ko,"Terror Professor" siya. 09:00 AM ang klase namin, late ako ng 5 mins. Hindi ko alam kung paano ako papasok.

"Is everybody in?" tanong niya habang naglalakad sa gitna ng klase.

Walang sumagot.

Huminto siya sa paglalakad at sumigaw, "I asked, is everybody in!!!!???"

Wala pa ding sumagot.

"Okay, we are complete, That's what I like. All my students should always be on time. I hate late students." mahinahon niyang sabi at umupo sa kanyang mesa sa tagiliran ng room at sinimulang buksan ang makapal na libro na dala nito.

Patay na. Malas talaga. 1st day of class, bad record agad. Kumatok ako ng mahinahon sa pinto, patay malisya na kunwari ay walang narinig at pumasok.

"Goood Morning, Ma'am, are you Ms. Sussana Mendoza?" tanong ko. Limang segundo ng katahimikan ang dumaan. Nagsalubong ang tingin ng aming mga mata.Binaba niya pa ang suot na salamin sa kanyang ilong na parang kinikilatis ako. Tumayo siya at lumapit sa akin.

"What room are you in right now? tanong niya.

"Room - 401." Sagot ko. Ramdam na ramdam ko ang apat na sulok ng kwartong iyon na animoy isang dangkal lang ang layo sa akin. Ang mga mata ng tao sa klase ay nakatingin lahat sa akin.

"... and what is written on your shecdule?  What class is on this room right now? Who is the professor and WHAT IS THE TIME?" patuloy niyang tanong. Kakaiba ang tono ng kanyang boses, lalo na sa tanong na kung anong oras. Ang dila ko ay parang umurong, at ang lalamunan ko ay parang natuyo.

Sumagot ako, "Group Dynamics. Ms.Sussanna Mendoza at 9:00 AM, Im sorry that I'm la...."

Hindi niya na ako hinayaang magpaliwanag. "Okay, It's good to know that you can read but I hope you can comprehend with it. Go ahead and look for your seat!"

Akala ko ay kakainin niya ko ng buhay, mali talaga ang first impression. Akala ko ay ipapahiya niya ko sa klase. Agad-agad akong humanap ng mauupuan. Habang naglalakad ako, siya ay biglang nagsalita,

"I hate late students! Late students are not allowed in my class! If you miss one of my class you can take a rest for the whole semester and let's just see each other in my summer classs." sabi niya.

Para akong binato ng hallow blocks, mas mabuti pang sinabi niya na lang sa 'kin ng harapan kesa paringgan pa ko.  Binabawi ko na, first impression really last. 

Malas!

Malas!

Malas!

Mlalas! Talaga!

Buti na lang at nasa dulo ang bakanteng upuan. Kahit papaano ay sinusuwerte pa din ako. Agad akong umupo sa upuan. 

"Ms. Sussanna Mendoza, Mr. Samonte, is requesting you to his office. Ms. Sussanna Mendoza, Mr. Samonte, is requesting you to his office."

Sabi ng announcer ng school faculty. Nagpaalam si Ms. Mendoza, at umalis ng kwarto.

Abot tenga ang ngiti ko.

"Hay, kahit papaano talaga ay sinusuwerte pa din ako. Buti na lang at tinawag siya ng Dean. Kahit papano ay mawawala sa isip niya ang pagka-late ko." sabi ko sa aking sarili.

"Talaga lang?" sabat ng lalaki sa tabi ko at ngumiti na parang nakakainsulto.

Nakita ko na naman siya. Ang ugok na nagsimula ng kamalasan ng araw ko. Naramdaman ko ang mga dugo ko na parang dumadaloy patungo sa ulo ko. Gusto ko siyang hampasin, tadyakan, kurutin at sabunutan. Hindi ko lang alam kung saan ako magsisimula.

"Asa ka pa na makakalimutan ni Virgin Mary 'yun! Matanda na nga siya pero hindi siya makakalimutin." sabi niya habang nangiti at abalang-abala sa pagkakalikot ng mga alahas sa braso.

"Huh? Sinong Virgin Mary?" tanong ko.

Bigla siyang tumingin sa akin at nilapit ang mukha, akala ko ay hahalikan niya ako, buti na lang ay napaurong ako kahit papaano, 'yun pala ay may ibubulong lang siya, "Si Ms. Mendoza, matandang dalaga kaya 'yan. Usap-usapan dito sa skul na simula ng iwanan 'yan ng boyfriend niya nung 1960's, e hindi na 'yan nagkaron ng iba. Hanggang ngayon ata ay moving on pa rin 'yan. Kaw ba naman pagpalit ng boyfriend mo sa bakla, makapag move on ka kaya?" sabi niya at tumawa habang bumabalik sa kanyang dating pwesto.

Ngumiti ako at hinawakan ko ang braso niya ng mahigpit. Tumingin siya sa akin na gulat na gulat.

"Makapag-move on ka kaya kapag sinapak kita?" sabi ko. Nakatitig siya sa akin. Tinitigan ko siya ng matalim. Ang ganda ng mga mata niya, ang pilik mata, ang labi, ang ilong. May hitsura pala siya. Inalis niya ang kamay ko sa kanyang braso, nilapag sa harap ng mesa ko. Ngumiti siya at sinabing,

"Sorry, kanina. Sophia. Hindi ko sinasadya na asarin ka. Tinarayan mo kasi ako agad. By the way, I'm Jhed." at inabot niya ang kanyang kamay sa akin.

Kung paano niya nalaman ang pangalan ko,  iyon ang hindi ko alam.

Boundary: Chapter Two